szczęście odbiera mi słowa

od weekendu do weekendu

dodatek do poprzedniego wpisu:
ale: lubię to!

___
ruszyło się. dzieje się.
powoli wracam (?).

lubię(?) komplikować sobie życie.

kiedy sny mieszają się z jawą...

jeden krok do szaleństwa (?)

kiedy byłam mała, Mama mówiła mi, że każdy ma raka, ale nie w każdym się on budzi.

jak dla mnie, obudził się on o dwie osoby za dużo.

upijam się szczęściem walcząc z troskami.

wpadłam chyba w jakąś pułapkę.

spontaniczność umiera.

nieustające poczucie winy.

permanentnie rozkładam swoje życie na raty.

wierzę w przeznaczenie.

chociaż, czasem staram się mu trochę pomóc.

szczęście jest przereklamowane. bez niego też można żyć.

życie spada mi na głowę

zapadam się w sobie.

garbię. izoluję. zamykam. 
znikam.

kiedy zaczyna się żyć życiem innych, to znak, że nie jest dobrze.

____
zmiany zaczęłam chyba od złej strony.

otaczają mnie nieodpowiedni ludzie.
a może to ja sama się otaczam.

czasem można dawać, ale czasem chciałoby się też brać.

tęsknię do tylu osób... do tylu miejsc...

patrzę bezsilnie jak znikają moje marzenia

można mówić w tym samym języku, a się nie rozumieć.

_
kamień nie pozwala mi swobodnie oddychać

smutny ten dzień, w który dociera prawda

mimo wielkich chęci
nic z tego nie będzie